Petra in de Filippijnen!

Op reis naar de Filippijnen! 10 dagen lang lekker vakantie vieren en even weg van het drukke school leven. Dus op woensdag 8 april (ja dat is al weer een tijdje geleden ik weet het!) stonden we met z’n 4en klaar om naar Macau Airport gaan. Carla, Marlies, Louise en ik. Louise komt uit Denemarken, de rest zijn allemaal gezellige Nederlanders :-)!

Om kwart over 10 ’s avonds zouden we vanuit Macau naar Manila, de hoofdstad van de Filippijnen, vliegen. Met een vertraging van een half uur en een vlucht van ongeveer 2 uur stonden we om half 1 op Manila Airport. We hadden voor de 1e nacht al wel een hostel geboekt dus na wat Filippijnse Peso’s geregeld te hebben zijn we in een taxi gestapt op weg naar onze slaapplaats.

Omdat we al hadden gehoord dat er in Manila niet veel te doen was hebben we de volgende dag gelijk een tour naar Banaue geboekt. De rest de dag hebben we doorgebracht in Manila wat toch wel een bijzondere ervaring bleek. Ontzettend drukke stad met veel mensen die je allemaal aanstaren. Ze zijn wel allemaal heel vriendelijk, spreken (in tegenstelling tot de Chinezen) goed engels en zijn ook totaal niet verlegen. Het verkeer in de Filippijnen is ook een hele ervaring op zich. Het openbare vervoer bestaat vooral uit zogenaamde ‘Jeepneys’, het woord verraadt het al een beetje, een soort uitgerekte jeep. Ook rijden er overal motors rond met zijspannen eraan die de mensen voor een prikkie van hot naar her rijden. Onze ervaring in de Filippijnen zou natuurlijk niet compleet zijn als we ook niet even in zo’n jeepney hadden gereden :-)! Wij vonden de jeepney een echt attractie, maar onze Filippijnse medereizigers vonden dat van ons! Haha allemaal heel leuk dus. Het trieste van de Filippijnen is alleen is dat er veel armoede is. En omdat wij als westerlingen als ‘rijk’ worden gezien, hadden we om de haverklap kindertjes om ons heen die om geld smeekten.

Na nog een nacht in hetzelfde hostel geslapen te hebben (waar we voor ongeveer 4 euro per persoon konden slapen!!) moesten we er de volgende morgen vroeg uit voor onze 10 uur lange busreis naar Banaue. De reis viel ontzettend mee, want onderweg keken we onze ogen uit! Doordat het Pasen was waren veel Filippijnen vrij en waren er optochten op de straten. Het grote gedeelte van de Filippijnse bevolking is ontzettend gelovig en gaan daarin zo ver dat ze zichzelf gaan pijnigen voor hun zonden. Zo hebben we onderweg een paar optochten gezien waarin een stel mannen met ontblote bovenlijven zichzelf tot bloedens toe met een zweepje op hun rug liepen te slaan. Hun hoofd afgedekt en hun benen afgekneld met touwen liepen ze daar in de volle zon. Echt bizar om te zien!

Behalve de rijstvelden, wat ook wel het 8ste wereld wonder genoemd, is er in Banaue niet veel te doen. Die ochtend hebben we dus op de uitkijkpunten gestaan om de duizenden rijstevelden te zien die allemaal door mensen zijn gemaakt. Ook zijn we die ochtend nog naar het museum van Banaue geweest waar een man ons de geschiedenis van Banaue en zijn inwoners vertelde. Nog geen 100 jaar geleden leefden de mensen hier nog in verschillende stammen die uit wraak elkaar de kop er af hakten. Maar geen zorgen, tegenwoordig waren ze wat beschaafder geworden en hoefden wij ons nergens druk over te maken :-)!
Diezelfde middag zat het er alweer op en reden we weer terug naar Manila.

De volgende dag zaten we alweer in het vliegtuig, dit keer op weg naar het paradijs! Beter bekent als Boracay. We vlogen aan op Kalibo, daar in een busje gestapt en vervolgens met een bootje naar Boracay. De eerste avond gelijk maar even het nachtleven van Boracay ontdekt. Aangezien alles zich aan het strand bevindt, gaan de schoentjes uit en mag er lekker in het zand gedanst worden :-)! Om onze 6 dagen die we maar op Boracay hadden zo goed mogelijk te besteden lagen we de volgende dag al om 10 uur op het mooie witte strand. We kwamen er helaas al snel achter dat de zon flink aan het fikken was en dat factor 20 toch nog een beetje te laag gegrepen was voor ons! Voor de laatste paar dagen kwam er nog een reisgenootje bij: Shelly, ook afkomstig uit Nederland! Naast het bakken op het strand (een ezel stoot zich geen 2x aan dezelfde steen, dus de rest van de week maar factor 30 gebruikt) hebben we de week vooral doorgebracht met lezen, eten, drinken, feesten, frisbeeën, duik in het water nemen om af te koelen om vervolgens weer heel snel op de strandstoel te belanden.
Daarnaast ben ik ook nog een keer wezen duiken en parasailing! Tijdens het duiken haalden de duik instructeurs brood te voor schijn wat we aan de vissen mochten voeren, helemaal super!! (we moesten alleen oppassen dat de grote vissen onze vingers niet op zouden eten)Op de laatste dag zijn Carla en ik nog wezen parasailing, waar we hoog boven in de lucht het hele eiland konden zien!

Zondag zat het er helaas al weer op en stonden we weer met onze volgepakte koffers op het vliegveld en begon maandag het ‘echte’ leven weer.

Helaas konden we niet even rustig bijkomen van onze vakantie en moesten we er weer met de volle bak tegenaan. We hebben op school een galadiner georganiseerd waarbij ik als serveerster moest rondlopen in een uniform van school. Heel leuk die chinezen pakjes, maar niet echt geschikt voor een grote Nederlandse. De mouwen kwamen tot halverwege mijn arm! Maar gelukkig is dat ook allemaal goed gekomen en is volgende week alweer mijn laatste officiële les week! Daarna nog 2,5 week met tentamens en dan zijn we klaar met school!

Ik zeg het zo vaak, maar de tijd gaat echt té snel! Nog maar een paar weekjes en ik sta weer met beide voeten op Nederlands grondterrein!! En ondanks dat ik hier een super leuke tijd heb kan ik stiekem toch niet wachten om weer terug te zijn en iedereen weer te zien!

Maar tot het zover is; groetjes en tot snel!

Liefs,
Petra